Verslag van een demonstrantie bij harlan interfauna

Hieronder volgt een verslag van de ervaring van een activist tijdens een demonstratie tegen Huntingdon Life Sciences:

Samen met een aantal andere demonstranten arriveerde ik bij Harlan Interfauna (één van HLS's grootste beagle-leveranciers) ruim voor de demonstratie zou beginnen. We staken het veld over, achter het gebouw, zodat we de aandacht van de politie niet zouden trekken en kwamen zo bij het hek. Het gehuil van de beagles was zo krachtig en verontrustend dat ik onmiddellijk begon te zoeken naar een weg over het prikkeldraad. Helaas werden we op dat moment gezien door de politie en een paar agenten kwamen naar ons toe om ons in de gaten te houden. Ik zag al snel kans om van de groep af te dwalen en werd op een gegeven moment nog maar door één agent in de gaten gehouden, die door een goddelijke tussenkomst, een oproep op zijn radio kreeg en de hoek om rende. Ik kreeg dus veel tijd om een manier te vinden om over het hek te klimmen en ik bedacht me geen moment. Ik klom over het hek en begaf me op het terrein.

Mijn instinct zei me op het dichtsbijzijnde dak te klimmen. Toen ik dit had gedaan, reali-seerde ik me dat de politie en de beveiliging zo langzaam en nutteloos waren dat ik de enige persoon was die zich echt op het terrein bevond en dat ik kon doen en laten wat ik wilde. Ik sprong van het dak af en rende naar de plek, vanwaar ik de beagles kon horen schreeuwen. Ik klom op de beagle-unit en terwijl ik naar beneden keek in een smalle gang, zag ik de angstige dieren verschrikt rondspringen.

Toen ik besefte wat ik zag, sprongen de tranen me in de ogen en werd ik gedwongen om even een pas op de plaats te maken, omdat de uitwerpselen die op de betonnen vloer lagen en de urine die onder de tralies van de kooien stroomde te bevatten. De honden hadden een schep strooizand op de bodem van de kooi liggen, maar dit was niet eens genoeg om de urine op te nemen, waar deze dieren dus dan maar gewoon in moesten leven. De stank was overweldigend. Ik keek rond en raakte een beetje gerustgesteld om de stoet met mensen te zien arriveren en het was erg inspirerend om de groep mensen met de ge-welddadige politie te zien vechten, om ook bij mij op het terrein te geraken. De sfeer was zeer beladen.

Ondertussen sprong ik naar beneden in de gang, waar de beagles in de kooien zaten die aan de voorkant alleen maar afgeschermdwaren tegen de elementen met metalen tralies. Het was duidelijk te zien hoe deze dieren behandeld werden, door hun reactie op mijn aanwezigheid waar te nemen. De meeste van de, normaal zo rustige, beagles renden naar de achterkant van de kooien en verstopten zich, huilend en soms trillend van angst weggedoken, achterin de kooi onder een houten bank. Een paar van de dieren renden naar me toe, maar renden snel terug toen ik mijn armen door de tralies stak. Het lot van deze dieren was zo verschrikkelijk, dat ik mezelf meerdere malen moest toespreken, om het niet te verliezen. Ik werd nogmaals verschrikt door het aangezicht van een beagle die bebloede stompjes had, waar haar tanden behoorden te zitten. Ze probeerde naar me te blaffen, maar duidelijk was dit te pijnlijk voor haar. Er was een hond in het bijzonder die naar me toe rende en mijn handen rook door de tralies. Ze bleek te begrijpen dat het veilig was en begon met haar staart te kwispelen. Ik reikte verder om haar te aaien en te knuffelen, en het was duidelijk, door de manier waarop ze hierop reageerde, dat het de enige vorm van liefdevolle aandacht was die ze ooit had gekregen. De gedachte dat het dier waar ik mee speelde, die me kuste en die zo blij was om liefdevol aangehaald te worden, binnen maanden, of weken, opengesneden zal liggen op de tafel van een gestoorde vivisector, na verschrikkelijke experimenten te hebben moeten ondergaan, is iets wat mij altijd bij zal blijven.

Dat is dan ook precies de reden dat ik alles, wat in mijn macht ligt, doe om HLS eens en voor altijd te verpletteren. Na ongeveer een uur in dit verdoemde gat te hebben doorgebracht, arriveerde de politie die me vroeg om naar beneden te klimmen. Me bewust van het feit dat ik op dat moment niets meer voor de honden kon doen en dat de demonstranten verder waren getrokken, ging ik langs elke kooi en bood ik met tranen in mijn ogen mijn verontschuldigingen aan, omdat ik niet in staat was geweest om ze de vrijheid te geven die ze zo hard verdie-nen. Ik zorgde ervoor dat de politie de honden moesten zien, toen ze me van het terrein afgeleiden, maar ze toonden nog maar weer eens wat voor hersenloze klootzakken ze zijn. Ze arresteerden me, ondanks dat ze gezien hadden wat ik allemaal had gezien. Wat mij zo emotioneel had gemaakt, interesseerde ze helemaal niks. Ik werd aangeklaagd wegens het betreden van een verboden terrein en werd vier uur vastgehouden. Doch, die paar uur en die boete die ik zal krijgen zijn een tiensterren-hoofdprijs, toen ik het vergeleek met wat ik had gezien. Ik was ooggetuige van wat er allemaal afspeelt. Hierdoor heb ik zoveel nieuwe redenen om HLS helemaal kapot te beuken, en dat is dan ook precies wat ik ga doen.